Wywiad z Frankiem Jude Boccio
Spędziwszy dekadę na praktyce jogi i buddyzmu, Frank Jude Boccio przemierza świat, ucząc praktyki wewnętrznego spokoju.
Frank Jude Boccio zna swoją jogę. Praktykował rózne style jogi: Anusarę, (ukończył pierwszy warsztat dla nauczycieli prowadzony przez Johna Frienda), Asztangę, Integral, Iyengara i Kundalini. Posiada równie szeroki zakres wiedzy i głębokie oddanie dla Buddyzmu i Ajurwedy. Pastor wielu różnych religii, autor książki Mindfulness Yoga, obecnie pisze kolejną książkę pod tytułem Body of Peace. Mieszka w Tuscon w stanie Arizona, zaś uczy na całym świecie.
W jaki sposób odkryłeś jogę i medytację?
W 1976 roku moje małżeństwo rozpadało się; moja praca była pozbawiona ducha. Przyjaciele doradzili mi jogę. Moja pierwsza Savasana otworzyła przede mną cały świat nowych wrażeń. Wychodziłem z zajęć uszczęśliwiony, jednak pozostała część mojego życia była pogrążona w depresji i w stresie. Odkryłem również różne rodzaje Buddyzmu. Praktyka świetnie na mnie podziałała i poczułem się tak dobrze, że po kilku latach przestałem ćwiczyć. Spędziłem dekadę na scenach muzyki punk oraz w branży filmowej i nie praktykowałem. Później w 1989, podczas kolejnego kryzysu powróciłem do praktyki jogi i zacząłem studiować nauki Tchich Nhat Hanha. Jeździłem do niego cztery razy i zostałem zaordynowany do jego porządku buddyjskiego. W 2007 zostałem również zaordynowany jako nauczyciel dharmy u Mistrza Koreańskego Zen Samu Sunima.
Co myślisz o połączeniu jogi z buddyzmem?
Obydwie mocno się ze sobą przeplatają. Joga jest wcześniejsza niż Hinduizm i Buddyzm. Wysiłki jogi w rzeczywistości skupiają się na dukha (cierpieniu) i jego przekraczaniu. Wyrasta ono z naszej niewiedzy samych siebie. Nie jesteśmy tym małym ego, z którym staramy się identyfikować. Kiedy nam się to uda, cierpimy. Joga oraz pomyślność uczą nas mokshy (wyzwolenia).
Jak mogę odnaleźć wolność?
Prawdziwa wolność to bycie świadomym tego, co jest, nie zaś tego, co myślimy że jest. Można być świadomym tego, że twory wyobraźni są jedynie tworami wyobraźni i wywieść w pole władzę, jaką nasze myśli mają nad nami. Nasze myśli są w większości przypadków nieścisłe. Więc nie wierzcie we wszystko, co pojawia się w waszych myślach. Mamy tendencję do bycia zachłannym lub do żywienia urazy. Jednak gdy nie ma niczego, co można by popychać czy podtrzymywać, rozświetlamy się wewnętrznym światłem i odpuszczamy reakcyjność, ponieważ niczego nam nie brakuje.
Twoi rodzice mieszkali z tobą przez jakiś czas. Jaki ma się do tego twoja praktyka?
Opiekowanie się starzejącymi rodzicami daje wspaniałą okazję do praktykowania. Moja 88 letnia matka cierpi na demencję, zaś mój ojciec miewa epizody, podczas których traci świadomość. Kiedy spędzam pięć godzin w izbie przyjęć szpitala, widzę, jak narasta we mnie niecierpliwość. Widzę ludzi, którzy cierpią. Moja matka nie jest tą samą osobą, którą była kiedyś, więc przypominam sobie, iż nic nie jest wieczne.
Jaki wpływ ma joga na twoje małżeństwo?
Joga i praktyka pomyślności dają mi narzędzia. Stosujemy z moją żoną Moniką technikę “traktatu pokojowego”, której nauczył mnie Tchich Nhat Hanh. Po każdej kłótni następuje okres ochłodzenia; później po prostu słuchamy się wzajemnie. Zaś jeśli podchodzisz do swojego partnera z nastawieniem, które Samu Sunim nazywa “umysłem nieznającym”, ta druga osoba pozostaje dla ciebie tajemnicą, która ciągle cię intryguje i której nie masz za coś oczywistego.
Diane Anderson
tłumaczenie Rafał Gadomski