„Światłość żywota” - wywiad z Aadilem Palkhivala
W kwietniowym numerze magazynu Yoga Journal ukazał się wywiad ze wspaniałym joginem, wieloletnim uczniem i wychowankiem B.K.S. Iyengara Aadilem Palkhivala. Wywiad przeprowadził Andrea Kowalski.
Aadil Palkhivala zastanawia się, dlaczego skupiamy się na asanach, podczas gdy są one jedynie przygotowaniem do radowania się światłem duszy.
W wieku siedmiu lat Aadil Palkhivala rozpoczął formalną naukę jogi u B.K.S Iyengara. Za namową Iyengara Palkhivala rozpoczął nauczanie jogi w Indiach w wieku lat 15. Zaliczył on udaną karierę w prawie korporacyjnym, lecz teraz znów uczy jogi - tym razem wspólnie ze swoją żoną Mirrą w Bellvenue w stanie Washington oraz w różnych miejscach na całym świecie. Swoich uczniów inspiruje cytatami z literatury i wspaniałym poczuciem humoru.
Jak wyglądało twoje dzieciństwo w Indiach?
Mój ojciec był prawnikiem i dorastałem w zamożnej dzielnicy Bombayu. Znałem Iyengara od dzieciństwa i byłem jego uczniem przez 30 lat. Był dla mnie bardzo dobry i był kimś więcej niż tylko nauczycielem - był bliskim przyjacielem rodziny.
Studiowałeś wiele różnych dyscyplin. Co tak naprawdę chciałeś osiągnąć?
Chciałem zdobyć jak największe doświadczenie. Każdy z uzyskanych przeze mnie tytułów pomaga mi uczyć jogi lepiej: prawo daje jasność myślenia; medycyna ajurwedyjska pomaga mi zrozumieć zagadnienia terapeutyczne; kompozycje kwiatowe wnoszą więcej piękna; dramat i poezja pomagają mi lepiej się komunikować.
Dlaczego zostałeś nauczycielem jogi?
Nie wybrałem kariery nauczyciela jogi. To ona wybrała mnie. Kiedy byłem w gimnazjum, poszukiwano tam kogoś do prowadzenia zajęć z jogi. Wiedzieli, że wcześniej praktykowałem, więc poprosili mnie. Zapytałem Iyengara, czy powinienem zacząć uczyć. Rozkazał: “Ucz!”
Co sądzisz o jodze amerykańskiej?
Joga w USA jest za bardzo zorientowana na ćwiczenie asan. Dziewięćdziesiąt procent asan jogi to strata czasu. Asany trzeba wykonywać, aby przygotować ciało na światło duszy. Większość ludzi chce osiągnąć po prostu to wszystko, co oferuje ego: mocne ciało i sposoby na zrobienia wrażenia na innych. Powinniśmy walczyć o to, aby nawiązać prawdziwy kontakt z Boskością.
Jaką spuściznę masz nadzieję po sobie pozostawić?
Moja dusza nie martwi się tym, co zostawiłem za sobą. Ważne jest tylko to, co zabieram ze sobą. Chcę jedynie zabrać ze sobą zaawansowany kontakt z moją duszą oraz świadomość, że żyłem zgodnie z moją dharmą. Chcę wiedzieć, że moje życie zachęciło ludzi do tego, aby dbali o siebie. Ludzie powinni wierzyć, że są istotami duchowymi żyjącymi ludzkie życie. Chcę pomóc tym, którzy serio traktują odkrywanie samego Siebie oraz prawdziwą, duchową przyszłość ludzkiej rasy. Chcę dzielić się wizją Sri Aurobindy transformacji naszego zycia w życie Boskie. Zaproście swoją duszę do każdej myśli, słowa i czynu. To nie mistycyzm. To zupełnie przyziemna sprawa.
Jeżeli nasza praktyka jogi staje się zbyt poważna, w jaki sposób możemy wnieść do niej więcej radości?
Cel. Dopóki mom celem nie jest wnoszenie radości, nie mogę wnieść radości. Dusza nie wybrała tego życia dla kary i bólu. Poczujcie kontakt ze swoją duszą, bo chwile duszy są momentami w których poczujecie się jak ahhh”.
Andrea Kowalski
tłumaczenie Rafał Gadomski
Yoga Journal, kwiecień 2009